|
|
| |
 |
Yaşam Sevinci
|
| |
|
|
| |
|
Sevinç çözer, rahatlatır insanı. Yaşadığımız
sevinç olduğunda, sözgelimi özgürleştirici bir
gülüşte üstümüzden bir ağırlık kalkar.
Sevinç bizi yeniye açar, yeni karşılaşmalara
örneğin, başkalarını da kendine çekicidir çünkü.
Sevinç şölenleri bağlayıcıdır; geçmiş
anlaşmazlıkların unutulmasına, ortak eylemde
birleşmeye yardımcı olur. O nedenle geleceğe
yöneliktir sevinç. Sevincin birleştirdiği
kalıcıdır, gelecek zorlukları daha kolay aşar.
Bir zorlukla karşılaşıldığında başlangıç
sevincini hatırlamak işe yarar. Sevinç dolu
hatıra o zaman dünün karına düşen
ilkbahar güneşi gibi olur.
Sevince çalışılabilir de; sevinç dolu
hatırlamayla yeniden ulaşılabilir ona. Çünkü
hatırlamada özgürüz. Sevdiğimiz bir insan
öldüğünde sözgelimi, anılarımızın güzel
olanlarını ya da zorluklar taşıyanları
hatırlamak bizim elimizde. Onun bir parçasını
içimizde yaşatarak kaybımızı dengeleyebiliriz.
Çoğu zaman bu acı dolu bir anı olur. Ne kadar
acı verirse versin, o insanla bağımızı en uzun
ve en derin tutan o olur. O zaman da yas asla
sona ermez.
Ama güzel, iyi ve sevinç dolu olanı hatırlarsak
yüreğimizin ağırlığı çözülür. Yasa rağmen
yeniden sevinç dolu oluruz. Sevdiğimiz insan
bizden ve anılarımızdan çözülerek huzur bulur.
Biziyse yaşam alır yeniden ellerine.
Sevinç yaşamdır. O halde: “Kandili yandığı
sürece yaşamınızdan sevinç duyun.” |
| |
|
|
